Najstarszy chłopiec ściąga z wbitego wysoko na belce stropu gwoździa tornistry. Trzeba je tam wieszać na noc z obawy przed szczurami, które nie przepuszczą żadnej okazji, by dobrać się do pachnących zeszytów i szkolnych przyborów. Nieraz już zdarzyło się, że zeszyt czy dzienniczek ucznia stał się pożywką dla wygłodniałego gryzonia.

Nagle słychać stukanie cynkowej łyżki – ryż już jest ugotowany. Mama nakłada każdemu sporą porcję. Dzieci zjadają z apetytem. Kiedy tacie uda się sprzedać część plonów, do ryżu jest dodana nawet łyżeczka cukru, ale to rzadkość.

Najedzone ruszają do szkoły. Mają do pokonania ok. 3 km. Randriamifaly niesie tornister młodszej siostry Romaine, która od tego roku również poszła do zerówki. Dziewczynka nie jest jeszcze przyzwyczajona do długiego marszu. Często zdarza się, że kiedy jest zmęczona, chłopiec niesie ją na swoich barkach. Lafosy jest trochę starsza i nieraz narzeka w drodze, ale już zbyt ciężka, by ją nieść. Nagle zaczyna padać – no tak, w końcu to pora deszczowa. Dzieci wędrują w strugach lejącej się zewsząd wody. Najbardziej martwią się, by nie zamokły im zeszyty. Swoje gumowe klapki niosą w rękach. Zakładają je dopiero przed szkołą, by – jak jednogłośnie twierdzą – „starczyły na dłużej”. Są bardzo skromne i nigdy o nic nie proszą. Nawet kiedy po raz kolejny już naprawiany parasol zniszczył się ostatecznie na silnym wietrze – dzieci szły w czwórkę pod drugim, który był jeszcze w stanie użytku.